Tuaregowie i tajemnice starożytnej Germy

źródło: Rzeczpospolita

Tuaregowie na pustyni Ubari

autor zdjęcia: Bogusław Chrabota (4)

źródło: Rzeczpospolita

Grobowce piramidy w starożytnej Germie, Fezzan w Libii

źródło: Rzeczpospolita

Słone jezioro w oazie na pustyni Ubari

źródło: Rzeczpospolita

Ruiny starożytnej Germy, Libia

Na Saharze narodził się naród, który ma swoją kulturę, tożsamość i język, ale nie ma szczęścia w kwestii państwowości.

Daleko na południe od brzegów Morza Śródziemnego, w połowie drogi między Egiptem a Mali, głęboko wśród pustyni, można przy odrobinie szczęścia trafić na ślady tajemniczych kultur z odległej przeszłości Sahary. Wiemy o nich nic lub bardzo mało. Egipcjanie, Nabatejczycy, Etiopowie, mieszkańcy Kusz – zostawili po sobie księgi, wyryte w skałach miasta, reliefy, świątynie i stosy papirusu. A co zostało po tych, którzy przed tysiącami lat zdobili skały saharyjskiego stepu rysunkami krokodyli, żyraf i nosorożców? Czy coś powiedzą o nich współcześni strażnicy tych terenów – Tuaregowie?

Strażnicy pustyni

Sahara to Tuaregowie i Berberowie. Nie Arabowie, a oni są od tysięcy lat gospodarzami tych piasków. Są różni, ale mówią tym samym językiem. Tuaregowie to wysocy i smukli nomadzi. Berberowie są przysadziści i niscy. Tuaregowie – wciąż w drodze, Berberowie – mieszkają w jaskiniach, wskutek czego złośliwi Grecy zwali ich „troglodytami”. Karnacja jasna albo ciemna, oczy czarne albo zielone, zdarzają się też błękitne, podobnie jak blond czy rude włosy; cała plejada genów, wpływy przodków, wygnańców z wszystkich krajów świata, którzy szukali wolności wśród saharyjskich wydm. Tak rodził się naród, który ma swoją...